Apostille, tłumaczenie i nostryfikacja: trzy różne rzeczy

Trzy słowa używane tak, jakby były synonimami, opisują trzy odrębne procedury o różnych celach. Sprawy utykają, bo wykonano jedną z nich, a pozostałe uznano za jej część.

Apostille

Poświadczenie na podstawie konwencji haskiej, że dokument urzędowy jest autentyczny — że podpis i pieczęć na nim są tym, za co się podają. Nie mówi nic o treści i nic o tym, czy kraj przyjmujący zaakceptuje dokument do danego celu.

• Działa tylko między krajami, które są stronami konwencji.
• Wydaje je wyznaczony organ w kraju, który wydał dokument.
• Gdy jeden z krajów nie jest stroną — a Emiraty dla tych celów nią nie są — stosuje się dłuższy łańcuch legalizacji konsularnej.

Tłumaczenie

Przekład dokumentu na język kraju przyjmującego, wykonany przez tłumacza akceptowanego przez tamtejszy organ. Ostatnie zastrzeżenie to sedno sprawy: tłumacz przysięgły lub sądowy w kraju docelowym, tłumacz akredytowany przez jego ambasadę albo konkretna lista zatwierdzonych dostawców. Doskonale dokładne tłumaczenie wykonane przez nieakredytowaną osobę zostaje odrzucone bez czytania.

Warto też pamiętać, że samo apostille często trzeba przetłumaczyć oraz że w niektórych łańcuchach apostille opatruje się tłumaczenie, a nie oryginał.

Nostryfikacja, czyli uznanie kwalifikacji

Ocena, czy zagraniczny dyplom jest równoważny krajowemu. Ma ona charakter merytoryczny, nie formalny: organ akademicki porównuje programy, liczbę godzin i standardy i może uznać dyplom w całości, częściowo lub pod warunkiem egzaminów.

• Wymagana dla zawodów regulowanych — medycyny, prawa, inżynierii, nauczania, architektury — zanim będzie wolno wykonywać zawód.
• Często wymagana do punktacji w migracji wykwalifikowanej oraz do przyjęcia na uczelnię.
• Trwa miesiące, czasem dłużej, i może wymagać dokumentów, których uczelnia już nie wydaje.
• Jest całkowicie odrębna od apostille i tłumaczenia, które obie są jej warunkami wstępnymi.

Kolejność, po kolei

1. Uzyskać aktualny oryginał lub poświadczony odpis od organu wydającego.
2. Opatrzyć go apostille lub zalegalizować w kraju wydania.
3. Przetłumaczyć go przez akceptowanego tłumacza.
4. Złożyć do uznania, jeśli kwalifikacja będzie używana zawodowo lub akademicko.

Kroki pierwszy i drugi można wykonać tylko w kraju wydania. To jedyna praktyczna instrukcja całego tego tematu: zrobić je przed wyjazdem.