Hatta: stawka Dubaju za 1,8 mld USD na turystykę górską

Hatta to ta część Dubaju, która nie sięga wybrzeża: otoczona górami eksklawa w głębi lądu, zamieszkana przez około 14 000 osób. To tutaj powstaje plan wart 1,8 mld USD, który ma zmienić spokojne górskie miasteczko w jeden z wyspecjalizowanych kierunków turystycznych emiratu.

Gdzie leży Hatta?

Większość osób wyobraża sobie Dubaj jako miasto nadmorskie, dlatego pierwszy rzut oka na mapę potrafi zaskoczyć: niewielka czerwona plama głęboko w głębi lądu, wśród gór Hajar, oddzielona od reszty terytorium emiratu.

Pod względem prawnym i administracyjnym Hatta nadal jest częścią Dubaju, tyle że geograficznie leży osobno.

Przy zaledwie około 14 000 mieszkańców Hatta jest w skali Dubaju malutka — to błąd zaokrąglenia przy około 3,2 mln mieszkańców całego emiratu.

Znaczenie mimo to zawdzięcza związkom z rodziną panującą: rodzina szejka pochodzi właśnie z Hatty, co nadaje miastu wagę symboliczną znacznie większą, niż wynikałoby z jego rozmiarów czy obecnej siły gospodarczej.

Wystarczy przyjrzeć się mapie Dubaju, by dostrzec szczegół, który większości umyka: niewielki fragment emiratu leży daleko w głębi lądu, otoczony górami zamiast linii brzegowej.

Na co przeznaczono 1,8 mld USD?

Koncepcja rozwoju Hatty opiera się na turystyce górskiej — to oferta naprawdę inna niż wszystko, co ma w portfolio Dubaj, gdzie dominują pustynia, wybrzeże i miejska panorama. Na realizację tej koncepcji przeznaczono 1,8 mld USD.

To poważne zobowiązanie wobec miasta liczącego 14 000 mieszkańców, a zarazem sygnał, że Hatta jest traktowana jako strategiczna dywersyfikacja turystycznego wizerunku Dubaju, a nie drobna modernizacja regionalna.

Cel jest czytelny: zaoferować odwiedzającym — zarówno mieszkańcom ZEA, jak i turystom z zagranicy — górską, przyrodniczą alternatywę, dla której nie trzeba opuszczać emiratu.

Co już dziś istnieje w Hatcie?

Infrastruktury turystycznej jest tu już zaskakująco dużo.

Nad miastem góruje napis w stylu hollywoodzkim, jest też zabytkowa wioska dziedzictwa, zachowująca tradycyjną architekturę, oraz historyczna wieża związana bezpośrednio z miejscem narodzin rodziny szejka — dzięki temu okolica ma autentyczną, a nie sztucznie wykreowaną historię.

Poza obiektami kulturowymi w Hatcie działa także pasieka i tama; oba miejsca oprócz funkcji praktycznej służą jako atrakcje dla zwiedzających. Już w drodze do Hatty wyraźnie zmienia się krajobraz: pojawiają się pola pszenicy i innych upraw, co jest bezpośrednim skutkiem klimatu znacząco różniącego się od pustynnych warunków reszty Dubaju.

Czy można odwiedzić Hattę już teraz?

Hatta nie jest projektem odległej przyszłości, który czeka na budowę — turystyka działa tu już dziś.

Dostępne są szlaki piesze w górach, kajaki na zbiorniku za tamą, jazda konna i trasy dla rowerów górskich, co oznacza, że inwestycja 1,8 mld USD opiera się na istniejącym, funkcjonującym zapleczu turystycznym, a nie zaczyna od zera.

To rozróżnienie ma znaczenie dla realności planu. Dołożenie kapitału do miejsca z potwierdzonym popytem i działającą infrastrukturą aktywności jest zasadniczo mniej ryzykowne niż budowa zupełnie nowego kierunku bez żadnych referencji, a Hatta wyraźnie należy do tej pierwszej kategorii.

Tama ze zbiornikiem nadaje Hatcie także wizualną tożsamość, rzadką w skali ZEA: spokojna woda otoczona górami, krajobraz, którego większość odwiedzających w ogóle z tym krajem nie kojarzy. Ten kontrast z pustynno-miejskim obrazem reszty Dubaju jest dokładnie tym, co strategia turystyczna chce uchwycić i zamienić w przychód.

Co to oznacza dla inwestorów w hotelarstwo?

Niewielka stała populacja i nacisk na turystykę górską stawiają Hattę w innej kategorii inwestycyjnej niż większość dubajskiego rynku mieszkaniowego i off-plan — bliżej jej do inwestycji hotelowo-rekreacyjnej niż do klasycznego wynajmu mieszkania w wieżowcu.

Naturalnymi punktami wejścia dla kapitału są tu hotele, kurorty i ekoturystyka.

Dla inwestorów, którzy chcą wyjść poza dominujące w Dubaju apartamenty i wille, wart śledzenia jest wspierany przez państwo program turystyczny o wartości 1,8 mld USD w naprawdę odmiennej lokalizacji — zwłaszcza że wokół istniejącej bazy dziedzictwa i aktywności outdoorowych wciąż rozwija się infrastruktura hotelarska i rekreacyjna.

Warto też traktować Hattę jako historię długiego horyzontu, a nie okazję do szybkiego zysku. Kierunki turystyki górskiej i ekoturystyki budują renomę stopniowo, przez rekomendacje i powracających gości, a nie przez gwałtowny, napędzany marketingiem skok popytu, jaki może towarzyszyć premierze nowej wieży w centrum Dubaju.

Zobowiązanie na kwotę 1,8 mld USD to mocny sygnał intencji, ale efekty ujawnią się raczej w perspektywie lat niż miesięcy.

Turystyka górska i pustynna tego typu przyciąga zwykle innego gościa niż plaże i atrakcje miejskie Dubaju — częściej są to osoby na jednodniowe lub weekendowe wypady z ZEA i sąsiednich państw Zatoki, szukające chłodniejszego powietrza i zmiany scenerii, a nie turyści dalekobieżni z zagranicy.